Wichura...

Chciałabym powiedzieć, że wichura taka, że łeb urywa a dachy pozostawia nietknięte...., ale czy tak rzeczywiście jest to nie wiem sami oceńcie.

Wreszcie powstała Wichura. Nie pamiętam od kiedy już sobie na nią zęby ostrzyłam ale ciągle było coś nie tak. Same kłody pod nogi...

No i jakiś tydzień temu powstała. Niestety sporo nie było mnie w domu i nie umiałam zdobyć odrobiny światła dziennego dla zdjęcia, a wczoraj jak już siedziałam z rozgorączkowaną córka w domu to padało i padało bez końca. Było zimno i nieprzyjemnie tak, że wyprawa do stodoły po słoik ogórków była niemal równa wyprawie na biegun. Brrrr..

Dziś córa już nie gorączkowa ale jeszcze w domu... a i deszcz się na chwilę wstrzymał z tym padaniem to i miałam szanse na zrobienie zdjęć.

Oto i ona ...
Wichura, koleżanka Szczerbatka, smoczyca Astrid.

Jak na prototyp to jestem zadowolona.
Na razie jest tylko duża ale niewątpliwie będzie i średnia. Nie wiem czy szybko będzie mała bo tu niestety poza kolcami grzbietowymi wszystko łącznie z pazurami jest wszywane ręcznie.

Ale koniec już marudzenia.
Dla wyjaśnienia dodam, że Szczerbatek na zdjęciach to średniak :)










No Wichura przedstawiona.
Idę szyć dalsze stwory bo przez te moje ostatnie rozjazdy tyły mi się porobiły i to ogromniaste.
Może jeszcze nie jak Himalaje ale Karpaty co najmniej. A przez Karpaty mogą być tarapaty. :)

Pozdrawiam Was serdecznie
No i zapewniam, że mimo mojej blogowej lewizny zaglądam do Was i podziwiam.

Mimo zimna ciepłego dnia Wam życzę

Szwaczka

Gotów do psot

Powstał na specjalne zamówienie.
Na pamiątkę.... pierwszej samodzielnie przeczytanej dużej książki.
A kto?

No kot, gotów do psot.
Kot Prot zwany również Kot w kapeluszu. A że książka czytana była po angielsku... Cat in the hat.

Oto i on,
Ma nieco za długie ręce, ale poprawię się jak przyjdzie mi szyć kolejnego.









Kot książkowy do zobaczenia TU

Pozdrawiam serdecznie
i uciekam do wściekającej się córki.

Szwaczka

Czarny kot, biały kot

Kot, kot.... to chyba nie do końca tak. No jasne przeca nie o kota a o konia mi idzie. A ściśle rzecz biorąc o jednorożca, a to już chyba pod kolejny gatunek podpada.

Jednorożec jednakże czystej rasy to chyba nie jest... jakaś to mieszanka z pegazem zapewne.

Niechaj znawcy księstwa Equestria może się  wypowiedzą.  Ja tam nie bardzo wiem, ale wiem kto u mnie zamieszkał.

Princess Celestia nawiedziła moje skromne progi.

Wyłaniała się po kolei jak Afrodyta z morskiej piany.

Najpierw kopytki... choć my kopytki nie psiedajemy...
Nie wiem jak wam, ale mi słowo najpierw kojarzy się z dzieciństwem i podwórkiem. Nie pytajcie dlaczego.


Z boku oko na mnie łypało


Już prawie ... już tuż, tuż..


I wreszcie wylazła... tfu, wyłoniła się, bo przecież istotocie rodu szlachetnego wyłazić nie lza.





A tam na nią już czekała jej siostra Luna by powitać ja w moich progach.


A teraz się grzecznie bawią w mojej garderobie.

A ja idę coś dla odmiany podziergać.

Tych którzy nie oglądali jeszcze serdecznie polecam film Emira Kusturicy "Czarny kot, biały kot" ... kto wie, może dziś wieczorem uda mi się coś pooglądać i może właśnie będzie to nie wiem po raz który właśnie ten film.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich odwiedzających i dziękuję za odwiedziny.

Szwaczka

Zielony kontra czarny

Jako, że ostatnimi czasy głownie czarny kolor dominował na mojej maszynie z wielką radością uszyłam ...jego.





Uszyłam go dla Marysi <- klik.="" p="">Od niej dostałam piękną księgę gości dla mojej szwagierki.
Specjalnie nie linkuję do konkretnej księgi... jeśli chcecie zerknijcie na całość bo warto. Kolorowo tam i pięknie.

Mam nadzieję, że słoń będzie cieszył tak jak mnie cieszył w trakcie szycia.

A teraz z innej beczki.
Wiem, że w innych regionach Polski jest śnieg, ale u nas nie ma ani jednego płatka.
Nie żebym tęskniła... co to to nie, ale mojej córci bałwan się marzy. No i te urodziny mają być jak będzie śnieg... a skoro śniegu nie ma to i może urodzin nie będzie?

Kilka nocy temu wstawałam około 3 z zamiarem szybkiego powrotu pod ciepła kołderkę... ale moje zamiary pokrzyżowała córa, która stwierdziła że ona się już wyspała i idzie ze mną na dół.
Zgrzytnęłam zębami, ale kiedy ona wstaje w nocy i jest jak skowronek radosna to mogę zapomnieć, że jakoś uda mi się ją przekonać ze pod kołderką jest fajniej niż gdzie indziej.
Podpieram oczyska zapałkami i robię dobra minę do złej gry.

Tym razem  siedziałyśmy do 5 rano nim dziecię stwierdziło, że idziemy się przytulać.
Ja w tym czasie skończyłam lalczyną czapkę a dziecię zrobiło... bałwanka.

 

I muszę powiedzieć, że zdecydowanie taki podoba mi się dużo bardziej jak taki śniegowy i zimny.

Pozdrawiam ciepło i bezśnieżnie i uciekam pod kołderkę.
Szwaczka

Powiało nuuuuudą- kolejny Szczerbatek.

No właśnie, no właśnie... od kilku dni nie szyję, Bo najpierw córcia zaniemogła dość mocno i robiłam za przytulankę dla męczonego gorączką dziecia, Teraz sama do niej dołączyłam w chorobie.

Ale to nie znaczy, że u mnie się ostatnimi czasy nic nie urodziło.

Urodził się nowy smok. I jak na razie moim subiektywnym nieskromnym zdaniem jest najlepszy.

Smukły, z długim ogonem a jednoczenie z niewielkim, nie przytłaczającym cielskiem jak na swoje prawie 70cm.

Zobaczcie sami. (Zdjęcia takie sobie bo o zmroku robione a rano smok się wyprowadzał i już nie zawracałam mu głowy bzdurami.)











I co Wy na to?
Czyż nie jest zgrabny?


Aha... zapomniałabym, na fotkach nie ma ani grama śniegu.
Tak, tak to było wtedy kiedy myślałam, że wiosna tuż, tuż.

Ściskam ciepło w zimny poranek.
Dawno  już śnieg nie padał prawda?
Też macie takie wrażenie?

Szwaczka (z bolącą głową i obdartym nosem)

Dobra czy zła? A kto? Buka!

Kiedy pewna Miła Pani poprosiła mnie o uszycie Buki, przyznaję nie wiedziałam kto zacz.W dzieciństwie Muminki mnie nie zachwyciły i nie zawarłam bliższej znajomości z Buką czy Bobkiem. Ale od czego wujek Google czy ciocia YouTube. I właśnie na YouTube czytałam komentarze do jakiegoś filmiku i większość komentarzy była nieprzychylna Buce. Jako tej złej dzięki której dziecięce sny obfitowały w koszmary. Tylko jeden komentarz był pozytywny i donosił, że Buka tak na prawdę jest pozytywnym bohaterem i że nie można jej traktować powierzchownie. Nie zgłębiłam tematu bardziej, choć zastanawiałam się jaka ostatecznie jest Buka. A może prawda tu nie jest ani czarna ani biała.

I wczoraj jedziemy do domu... i ja rzucam hasło o tym czy Buka jest zła czy niekoniecznie. (Moja rodzina wie dobrze co ja aktualnie mam na warsztacie wiec nie musiałam robić wprowadzenia.) I wspominam o tym jednym jedynym komentarzu i odzywa się Mój Mąż i zaczyna opowiadać że...

Buka wcale nie jest zła.
Była symbolem zimy.
Że tam jest taka scena kiedy Buka dotyka wiewiórkę i wiewiórka pada... A wiosna się budzi i pamięta tylko, że dotknęła ją Buka i wszystko jest ok.
Że Buka chodziła i siadała na ogniska i one gasły... a Ona tylko chciała się ogrzać....

I to wszystko powiedział MM. Mężczyzna, który dużo czyta, ale jak kończy książkę i pytam o czym było niemal zawsze odpowiada: nie wiem.
A tu taka wypowiedź. :)

Teraz po latach małżeństwa wiem, że mówienie nie wiem jest tylko zdaniem ... nie pytaj mnie tak od razu. Jeszcze sobie nie poukładałem wszystkiego i nie do końca wiem jaki mam wydać osąd. Czy warto czy nie warto czytać. Bo w sumie moje pytanie o treść w zasadzie znaczy: Czy warto to przeczytać?

I tak widać, że Buka to na tyle ważna postać by pozostać w głowach na wiele lat.

Jak po weekendzie uda mi się udać do miasta bez córki to ... zapiszę się do biblioteki i poszukam Muminków żeby nadrobić braki. A może i córcia się zainteresuje?

Napisałam się jak nigdy.
A teraz przedstawiam Bukę.
Wędrującą przez moje podwórko w nocnej zamieci śnieżnej.







Czy Buki można nie kochać?

 


Buka ma 40cm i jest uszyta w specjalny sposób. Ponieważ mała to być Buka do zadań specjalnych, a nie chciałam zeby Buka schła niemiłosiernie długo, bo postury słusznej jest. Uszyłam więc ją jak poduszeczkę z podszewką.
 Teraz szybciutko można Bukę odświeżyć a i zamek jest schowany pod falbanką Buki i nie ma ryzyka ze zamek będzie uwierał czy też drapał bawięce sie dziecko.

a href="http://www.fotosik.pl/showFullSize.php?id=882327d2339b7df6" target="_blank">

Nie wiem jak Wy, ale ja już ją lubię.

Pozdrawiam wiosennie
mimo tony śniegu, która nas wczoraj zasypała.

Szwaczka

Kołderka to jest to co tygryski lubią, oj lubią.

Nie wiem jak wy, ale ja bardzo lubię kołderki. Uwielbiam spać zawinięta jak parówka. I kiedy moja szwagierka poprosiła mnie o zrobienie czegoś dla malutkiej dziewczynki to jakoś nic innego mi nie wpadło do głowy jak tylko kolderka.
Czapeczki fikuśne są piękne ale ja chciałam coś na dłużej, nie tylko na chwilkę.

Nie jest może idealna ale na pewno jedyna w swoim rodzaju.
Docelowo miała jeszcze wyhaftowane imię dziewczynki, ale nie miałam imienia w domu a w Londynie jakoś nie udalo nam sie zrobić zdjęć.

A oto i ona. Zdjęcia nieco przekłamują kolory, bo kto widział niebieski śnieg.














Hmmmm zawinęłabym się po uszy.
Zimno coś i wilgotno.

Pozdrawiam
Zmarznięta Szwaczka

Prawie jak Jurassic Park

Blog odłogiem stoi. Ale ja nie leżę.
Nie tak dawno byłam w moim ośnieżonym ogródku i znalazłam kolorowe jaja. Kolorowe były i złoto nakrapiane. Leżały sobie w w chaszczach, nikomu nie wadziły i w sumie nie wiem od kiedy tam leżały.
Może od wieków...

Jaja do domu zabrałam wytarłam, ogrzałam.... Trochę trwało i są. Wykluły się, Prawie równocześnie. Nie do końca wiem jakiej są płci ale jak dla mnie dwie dziewczynki i dwóch chłopców.

A może jest na sali znawca dinozaurzej płci?
Jak tak to serdecznie zapraszam do skorygowania moich przypuszczeń.

A oto i oni.

Julian





Julia







Jacek





Janinka





 I razem





Uciekam teraz. Jutro będą kolejne nowinki.
Pozdrawiam serdecznie
Szwaczka

Elizka dla Elizy

Pewnie już każdy słyszał o akcji "Szyjemy lalki dla Elizy".
A kto nie słyszał niech zerknie TU albo TU.

Wstyd się przyznać ale Elizka uszyła się już daaawno temu i tak odziana tylko w spodenki czekała cierpliwie na moje zlitowanie.
Nie chce się tłumaczyć bo dla lenistwa wytłumaczenia nie ma.

Ale oto jest ...
-ma około 40cm wzrostu
-uszyta jest z bawełny
-ma czesankowe włoski i mini warkoczyki, których niestety na moich zdjęciach nie widać, ale już nie umiem -tego zmienić bo lala wyleciała już ode mnie
-wypchana jest włóknem poliestrowym
-odziana w lnianą tuniczkę, bawełniane spodnie i polarkowy płaszczyk i takowe butki, wszak zimno nam już nastało

Pewnie niedługo będzie ją można nabyć na Allegro na aukcjach Elizy

Elizka jest nieco nieśmiała i delikatna, ale nie brak jej charakteru i cichej determinacji, która bardzo pomaga w życiu. To indywidualistka, lekko szalona choć na pozór nie wygląda lubi się bawić, choć nie wyłącza rozsądku w czasie zabaw. To doskonały kompan w kreatywnej zabawie jak i spokojnym tuleniu.

A oto i ona.
 





Zapraszam serdecznie na aukcję już teraz.

Big Mama

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami stały ruiny zamku.
Mieszkała smoczyca co wieczorami na rekonesans latała.
Pod wszystkie krzaczki zaglądała...



Ostrożna była, bo o kogoś się troszczyła.











Dziecię może i małe ale pazurki ostre odziedziczyło



Jeszcze trochę a samo zacznie eksplorować zakamarki ruin.


Z furkotem skrzydeł
Pozdrawiam
Szwaczka